Gastblog: Leven met tegenslagen

Waar veel mensen met een chronische ziekte (ookwel chronisch zieken genoemd – echter zijn we ook maar gewoon mens, right?) tegenaan lopen of rollen, is afwijzing. Het reguliere ‘pad der paden’ komt helaas voor ons allemaal op gegeven moment met tegenslag. Is het niet het moeten stoppen met een opleiding, is het wel het (niet kunnen) vinden van werk. Gaat het niet over wonen, dan gaat het wel over vakanties of vriendschappen. Daarnaast is de volgende zin je vast bekend: ‘Ach, iedereen ervaart wel eens tegenslag’. Laat je hierdoor niet wijsmaken dat je geen recht hebt om te balen! Iets niet kunnen vanwege je gezondheid is simpelweg e-norm frustrerend!

 

In de vierentwintig jaar dat ik op deze wereld ben heb ik, helaas, vele tegenslagen gehad. Op gegeven moment leek het wel alsof het Domino Day was: ging er één om, dan ging alles. Het is heel moeilijk geweest en ook vandaag de dag, blijft het iets waar ik mee worstel. Samengevat: ik weet hoe het is, ik weet hoe moedeloos je ervan wordt, maar blijven balen is niet de oplossing. Er is een betere optie.

Dit is een les die ik geleerd heb en je graag mee wil geven. Het reguliere ‘pad der paden’ is niet het enige pad dat er is, het is enkel een pad die de maatschappij begrijpt en aanmoedigt. Een pad waar wij als mensen niet meer over na hoeven te denken. Helaas is dat iets wat mensen met een chronische ziekte wél moeten doen: nadenken, out of the box denken, oplossingen zoeken. Het kost tijd, het is vreemd, het veroorzaakt tranen. Een ander pad bewandelen. Er zijn mensen die het afwijzen.

“Maar het is niet onmogelijk. Een tegenslag hoeft geen einde oefening te betekenen.”

Op de middelbare school moest ik een keuze maken voor een studie. Makkelijk: ik wist mijn hele leven al wat ik wilde gaan doen. Ik was gemotiveerd, ik was enthousiast en ik kon eigenlijk niet meer wachten om na het bepalen van mijn diploma te beginnen met iets waar ik als klein meisje al van droomde. Maar het wilde niet lukken. Ik werd afgewezen. En nog eens. En nog eens. Als klap op de vuurpijl werd ik ook niet meer door school geholpen, want studeren kon ik, volgens hun, wel vergeten. Daar zat ik dan. 17 jaar en vrijgesteld van de leerplicht. Had ik hier zo mijn best voor gedaan? Waarom kreeg ik die kans niet en de rest van mijn klasgenoten wel? Waarom was het te moeilijk om mij te helpen aan een studie?

Ik heb me een aantal maanden vreselijk rot gevoeld. Het was heel zwaar om steeds te horen dat ik niet toegelaten werd wegens mijn ziekte. Toch ging ik het opnieuw proberen. Ik ging naar open dagen toe, vertelde mijn verhaal en er volgde soms een intake. Ik zette mijn droom (voor nu) aan de kant, zocht iets wat me ook leuk leek om te doen en maakte een plan. En na flink wat bloed, zweet en tranen werd ik aangenomen en kon ik gaan studeren.

Nu mag ik mezelf officieel een gediplomeerd mediadeveloper en grafisch ontwerpster noemen. Na zoveel dichtslaande deuren, afkeurende gezichten en zelfs vrijstelling van de leerplicht – ben ik er apetrots op dat ik vast heb gehouden aan mijn eigen doel, maar een ander pad.

Ik geloof erin dat jij dit ook kunt. Sla een andere weg in, als je bent vastgelopen and don’t let ANYONE tell you otherwise.

– Angélique – 


Lijkt het jou ook leuk om een gastblog te schrijven voor ons? Mail dan naar info@chronischpositief.nl of stuur een berichtje naar via Instagram/Facebook!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Volg ons op Instagram!

Instagram has returned invalid data.